łapacze snów – mój

Tego łapacza zrobiłam dla samej siebie. Jest to szczgólny łapacz, bo zasilają go pióra aż 8 gatunków ptaków (8 jest dla mnie szczególną liczbą, bo to moja liczba urodzeniowa). I tak jest tam po jednym piórze kruka, dzikiego indyka, sroki i  bażanta oraz po dwa piórka perliczki, koguta, kaczki krzyżówki i sójki.

Na zdjęciu tego nie widać, ale te naturalne pióra mają naprawdę piękne kolory. Czarne pióro sroki błyszczy w świetle opalizującą zielenią, krucze wydaje się być czasem aż granatowe. Te od kaczki czy sójki są cudem same w sobie. Każde z tych piór z osobna po prostu mnie zachwyca. A razem tworzą coś niesamowicie pięknego w energiach, przynajmniej dla mnie.

mój

moja galeria – Sójeczka

Modelką do tego obrazu była mi sójeczxka sfotografowana przez Zdzisia Olejniczak. Zdjęcie niezwykle cudowne, zachwyciło mnie totalnie. A potem, juz w trakcie malowania sójeczka już sama pojawiła się tuż obok mnie. Takie moje szamańskie z nią spotkanie. I nawet sójkowe piórka w tym czasie do mnie trafiły.

„Sójeczka” (2017), akryl na płótnie, 50 x 80 cm

łapacze snów – w błękitach

Zwykle do tworzenia podchodzę tak, że nie przymuszam się do niczego. Jeśli mam fazę, iż czegoś nie czuję, po prostu to zostawiam. Może też dlatego właśnie przez długi czas nie tworzyłam żadnego łapacza. Aż tu nagle przedwczoraj po tej długaśniej przerwie nagle poczulam, iż pragnę jednego stworzyć. I od razu wiedziałam, jaki ma być. W dodatku, tak jakby od razu się pojawiła i wspaniała osoba, dla której on ma być.

Powstawał dwa dni, ale był to taki bardzo lekki czas. Mam na myśli, że tworzenie tego łapacza niejako wypłynęło ze mnie samoistnie. Jest w kolorach błękitu, kolorze nieba i czystej wody. Czyż to nie mówi już samo za siebie o jego działaniu?

w błękitach

Chciałam by był kobiecy. Delikatny. Nie plotłam więc sama siatki ze sznureczka, a użyłam serwetki. I ta serwetka to taki dodatkowy bardzo cudowny i symboliczny element. Nawiązuje do naszych słowiańskich korzeni i klultury. Bo te serwetki dziergane od wieków przez nasze babcie i prababcie, to przecież nasze słowiańskie mandale. Piękne i takie łączące nas z korzeniami. Z przodkami. A żeby było jeszcze lepiej, trafiła do mnie bowiem serwetka oparta na siedmiu ramionach, co samo w sobie jest rzadkością wśród serwetek. Bo zwykle są oparte na sześciu ramionach albo ośmiu. A ta tak wyjątkowo akurat na siedmiu. Trochę jak symbol 7 podstawowych czakr albo 7 Archaniołów. Czyż to nie wspaniałe?

Uprałam ją, by oczyścić ją z ewentualnych nieharmonijnych energii, a potem własnoręcznie zafarbowałam na błękitno. Owo farbowanie wyszło nie do konca jednolite. Są miejsca gdzie kolor jest bardziej intensywny, a w innych mniej. I przyszło mi że tak ma być. Czyż nie taka bywa właśnie woda? Mieni się, tu błyszczy i połyskuje jaśniej, tam ciemniej. Wplotłam w serwetkę zatem maleńkie muszelki i małe połyskujące koraliki. Nie widać tego może za bardzo na zdjęciu ale pociągnłeam ja tu i ówdzie lakierem z błękitnym brokatem, tak w ramach symbolicznego podwyższenia wibracji. A żeby jeszcze było wspanialej serwetka sama w sobie ma wzór w liście. Widzicie to? Jak takie nawiązanie do Matki natury, do Gaji, do żywiolu ziemi. Czyż to wszystko razem nie nawiązanie pieknie do równoważenia i podnoszenia wibracji uczuć i emocji?

No i wreszcie wisiorki i piórka. Wplotłam tam koraliki z lawy (farbowane na kremowo). Sama lawa symbolicznie nawiązuje do żywiolu ognia. Bo w końcu i on powienien być obecny w tym łapaczu. Dodałam kilkanście koralików w kształcie talarków z turkusu, który jest nie tylko dodatkową ochroną, ale i takim cudownym wspomagaczem dla pokoju i harmoni. Wplotłam znowu muszelki i wreszcie dodałam piórka: farbowane na błękitno piorka strusie, bardzo ładne piórka perliczki i cudowne i pełne mocy błyszczące w kolorze indygo, piórka kaczki. I wiem, żeto tak jakby moc tych trzech ptaków poprzez owe pióra wspierać będzie tego łapacza, a poprzez niego i jego właścicielkę.

I wiem również, że ten łapacz to nie tylko łapacz.

naszyjniki – Daria

Zobaczyłam tę srebrną zawieszkę z kamyczkiem sodalitu i taka jakaś smutna mi się wydała. Przez nikogo już nie chciana, nie kochana, sama jakby nie wierzyła już w swoje piękno. Ale przecież ono tam jest. Czułam je sercem. Przygarnęłam więc zawieszkę do domu, oczyściłam nieco i postanowiłam wyczrować naszyjnik, w którym na nowo będzie mogła czarować swoja magią. Wyszukałam jej do towarzystwa ładne oszlifowane kuleczki z podobnych w kolorze kamyczków, kilka szklanych rondelków i polyskujące paciorki farfale. I tak oto powstał niczego sobie naszyjnik.

I może na pierwszy rzut oka nie powala on barwami, ani kunsztem, ale mimo wszystko ma swój urok. A już na pewno nieco magii. Wszak powstał z podszeptu serca. I by podszepty serca przywoływać.

naszyjniki – Poranek w Dolinie Huanglong

Dolina Huanglong. Gorące źródła, niezwykłe wodospady i malownicze trawertyny – przepiękny krajobraz upleciony z błękiu, turkusu, zieleni, żółci, brązu i bieli. To właśnie to cudowne miejsce na ziemi przychodzi mi na myśl, kiedy patrzę na ten naszyjnik. Nawet wplecione w niego kremowo-białe duże paciorki z howlitu przypominają swym kształtem chińskie lampiony. Do towarzystwa dodałam im zielone kulki z jadeitu oraz zafarbowaną na błękitno sieczkę z muszelek. Nieco akcentów złotego, które są jak jeszcze słabe pierwsze promyki słońca. Ot, taki własnie poranek w przepięknej dolinie Huanglong.

To co chińskie nieraz kojarzy nam się z kiczem i taniochą. Jednak wcale nie musi tak być. Ten naszyjnik, choć przypomina mi właśnie chińskie klimaty, zrobilam wkładając w niego wiele serca i uważności. Może komuś się spodoba. Może kogoś przyciągnie do siebie i pomoże wyśnić najpiękniejsze poranki, jak w dolinie Huanglong.

moja galeria – Vedic Art

Powstały podczas warsztatów Vedic Art.
Jedyne trzy, które poczułam w pełni.
We wszystkich pojawily sie kropeczki.
Każdy inny a jednak stanowią całość.
Razem stanowią dla mnie bardzo wyraźny przekaz.

„Vedic Art” (2017), akryl na płótnie, 50 x 50 cm
„Vedic Art” (2017), akryl na płótnie, 30 x 24 cm
„Vedic Art” (2017), akryl na płótnie, 40 x 50 cm

naszyjniki – Whale Song

Zrobiłam ten naszyjnik już jakiś czas temu. Z myślą i dla Iwonki Mazurek. Nie wiem czy jej się spodoba, ale niech chociaż będzie wyrazem mojego serca. I chociaż kamyczki noc kairu tak naprawdę nie są naturalnymi kamieniami, tylko właściwie szklem, to i tak mają swój urok. Dla mnie są one jak takie małe szklane odzwierciedlenie kosmosu, tysiące migoczących gwiazdek na granatowym tle.  Ogon wieloryba jest tytaj takim dodatkowym symbolem. I może jednak Iwonce się spodoba.

Do „kamyczków” noc kairu dodałam tutaj kilka słodkowodnych pereł oraz kilkanaście szklanych paciorków. Całość wyszła całkiem ładna, a przynajmniej zrobiłam go prawdziwie od serca. I może będzie on mogł być pomocny jakoś dla Iwonki kiedy następnym razem zaśpiewają jej wieloryby. Kto wie…

moja galeria – Mariola i Jaguar

„Mariola i Jaguar”(2017), akryl na plótnie, 60 x 80 cm

Namalowanie tego obrazu od samego początku była dla mnie niesamowitym doświadczeniem.

Najpierw pojawiła się wizja. Ale nie mam tu na myśli zwykłej weny twórczej, tylko pewien obraz, który zaczął pojawiać się we mnie jak jakiś wyraźny sen, za każdym razem kiedy moja uwaga skupiona była w jakiś sposób na Marioli.
Widziałam jakąś górzystą krainę, przepiękną, pełną bujnej roślinności. Pośród tej zieleni jezioro i jakby wyrastającą z niego potężną górę. A na niej znajdowalo się starożytne miasto zbudowane z jasnego kamienia. Piękne, tętniące życiem, ze świątynią czy piramidą na samym szczycie. Słońce wysoko odbijało się od tych murów i jeziora tworząc taką magiczną wręcz atmosferę. I wreszcie widziałam ubraną na biało szamankę czy kapłankę. I chociaż nie widziałam dokładniej jej twarzy, to tak jak to bywa w snach, po prostu widziałam, iż to jest właśnie Mariola. Płynęła w kanu po jeziorze. I kiedy była na środku uniosła w górę ręce. Trzymała w nich jakiś przedmiot, który dla mnie wyglądał jak sierp księżyca. To był taki piekny obraz. Kapłanki Szamanki modlącej się. A potem dopłynęła do brzegu i wtedy pojawił się Jaguar. Podeszli do siebie: Mariola i Jaguar. I ona położyła mu dłoń na czole. I tak potem trwali przez chwilę w tym geście wielkiej przyjaźni, wzajemnego szacunku i miłości.
Tak to widziałam w sobie. Raz, drugi, trzeci… piętnasty, dwudziesty. Za każdym razem kiedy moja uwaga jakkolwiek skupiła się na Marioli, pojawiał się we mnie ta wizja. Jak sen, który się śni na jawie. Tak wyraźny, silny, intensywny. Tak często to do mnie wracało, od kilku miesiecy, zawsze przy Marioli, że pomyślalam, iż ta wizja się wręcz prosi by ją jakoś pokazać, uzewnętrznić. Napisalam więc do Marioli opowiadając jej co nieco i pytając czy mogę to namalować. Mariola się zgodziła.
No więc chciałam namalować obraz. A w międzyczasie zdarzyło się u mnie to, co się zdarzyło. Jaguar pojawił się przy mnie i miał dla mnie w pierwszej kolejności zupełnie inne zadanie.  Nie pozwolil się namalować. Tak więc przez wiele dni bylo tylko to:
Wreszcie jednak wszystko się poukładało i poczulam, że Jaguar czeka na mnie aż wyciągnę znowu swoje farby. Zabrałam się do tego wczoraj, bo dopiero wczoraj naprawdę byłam na to gotowa i znalalam ku temu czas i przestrzeń.
Kapsel oglądał w naszym wszystko-w-jednym-pokoju mecz i było tam dla mnie za głośno. Zatachałam zatem sztalugi do przedpokoju. Na moim małym soliczku od komutera poukładalam talerzyk z farbami, pędzelki, szmatki, wodę w kubeczku. Włączyłam sobie piękną relaksacyjną muzyczkę Frederica Delarue i zaczęłam malować.
Jaguar pojawił się na obrazie po prostu tak cudownie, że sama się zadziwiłam. Tak gładko, prosto, płynnie, bez żadnych poprawek mi się go malowało jakby sam wylewał się spod pędzla.
Potem malowałam Mariolę, ale no właśnie… Malowałam i ciągle coś mi brakowało. Mariola z wizji-snu była taka piękna, Mariola w rzeczywistości też jest piękna, a ja nie potrafiłam tego uchwycić. Ciągle czułam takie niezadowolenie artysty, no wiecie, kiedy się chce coś namalować ładniej, a nie wychodzi. I w którymś momencie, nagle usłyszałam (czy też poczułam) w sobie jak Jaguar mówi do mnie: „dość, wystarczy”. Oczywiście zdanie mojego umysłu było nieco inne, więc pomyślalam sobie „eee, pewnie mi się tylko wydawało, jeszcze tu poprawię…” Chciałam pociągnąć pędzlem jeszcze raz, a tu nagle KRACH!!! Zawalily mi się moje wielgachne sztalugi. Całkiem bez ostrzeżenia nagle sie przewróciły z wielkim hukiem. Obraz jakimś cudem został mi w ręce. Natomiast sztalugi przewracając się strąciły z szafki lampkę, w której akurat sobie kadziłam. Taką lampkę w której na dole paliła się świeczka, a na górze na sitku kadził się styraks i inna żywica. O dziwo, lampka mimo że ceramiczna, to chociaż spadła z dużej wysokości na twardą podłogę nawet nie pękła. Jednak wosk rozprysnął się na wiele plamek. A w to wszystko wsypały się jeszcze te ciemne kawałeczki żywicy. Spjrzałam na podlogę i … to wyglądało jak centki jaguara. Normalnie zdębiałam. Od razu wiedziałam, iż to znak. Nic już zatem nie domalowywałam, ani jednej kreseczki. Podziękowałam Jaguarowi i posprzątałam bałagan.
Nigdy prędzej mi się nie zdarzyło, żeby przy malowaniu jakieś Zwierzę Mocy od początku do końca było tak silnie obecne.
Niesamowite doświadczenie i jestem za nie pełna wdzięczności.

moja galeria – White & Black

Kiedy namalowalam poprzedni obraz z wilkiem dla Olivera, pojawiło się życzenie na kolejne wilki. Tym razem Danielowe. No coż. Powiem tak. Życzenie było nie moje, ale miało Moc. I dopiero teraz widzę jak wielką. Bowiem wcale nie od razu miałam chęć na ten obraz. A może miałam, ale sobie tego nie uświadamiałam???
A potem stała się w naszym domu ta awaria. Jak taki wyraźny sygnał dla mnie, żebym bez marudzenia i ociągania się wyciągnęła znowu farby i zabrała się za malowanie.
No i kiedy już rzeczywiście po nie sięgnęłam wszystko popłynęło samo.
Ten obraz namalowany na życzenie mojego syna Daniela, dla niego, jest tak bardzo Danielowy, że kiedy na niego patrzę to aż sama się zadzwiam. Wszystko w nim jest przekazem, energią, promieniuje jego Mocą. Ten obraz jest darem, moim dla mojego syna i jego darem dla mnie.

„White & Black” (2017), akryl na płótnie, 80 x 60 cm

moja galeria – Wilk

Już dawno obiecałam Oliverowi namalować mu ten obraz. Długo sie nie moglam jakoś za niego zabrać. Ale wczoraj wieczorem, wreszcie tak jakoś przyszło.I kiedy już zaczęłam, to musiałam skończyć. Motyw taki dość popularny i znany, ale moje wykonanie to i moja w nim energia. I miłość moja do syna.

„Wilk”(2017), akryl na plótnie, 50 x 70 cm

moja galeria – Kalcyt

Dawno nie malowałam. Jeszcze w ramach prezentu pod choinkę sama sobie zakupiłam nowe farby, ale od kilku tygodni jedynie leżałay one na swoich półkach. Widocznie potrzebna była mi ta faza ciszy i pauzy, wszak nic się nie dzieje bez powodu.

Wczoraj jednak poczułam, że jestem już gotowa do tego, by na nowo wyciągnąć zza lodówki sztalugi i zanurkować w kolorach. Mam do nadrobienia trzy obrazy, ale nie wiedziałam, za który chcę się zabrać w pierwszej kolejności. „hmmm… pomaluję więc chociaż tła” – pomyślałam sobie i za szafy powyciągałam bletramy. Ale przy okazji odkryłam tam dwa stare, zapomniane i  zapaciane płótna. Jakoś tak żal mi było je wywalić i stały tam za szafą czekając na swój czas. Usiadadła zatem do sztalug głaszcząc jedno z nich i przyglądając się warstwom zeschniętej zielonej farby. I nagle tak całkiem pod wpływem impulsu sięgnęłam po żółte farby. I nieco ochry, odrobinę bursztynowej …

A potem spod pędzla zerknęło na mnie jedno oko. Za chwilę drugie… „To ty?” – trochę byłam zaskoczona, że jako pierwszy pojawił się akurat on. Bo naprawdę się nie spodziewałam, że akurat objawi mi się teraz. Ale ucieszyłam się z tej miłego spotkania. A on powolutku, powolutku wyłonił się przede mną i swoją cieplą słoneczną energią od razu doładował mi akumulatorki tam gdzie trzeba.

Panie i Panowie, przedstawiam wam Kacyta.

„Kalcyt”(2017), akryl na plótnie, 50 x 60 cm

Od przynajmniej roku przychodziły mi do głowy te wizje. Nie wiem jak to opisać, ale kamienie to dla mnie nie tylko kamienie. Kiedy biorę je do ręki, to tak jakbym rozmawiała z ich duchami. I tak kiedyś, już dawno temu, przyszła mi do głowy taka myśl, by je namalować. Ale wciąż nie czułam się na to gotowa. Nadal tak myślałam. Aż tu wczoraj, całkiem niespodziewanie dla mnie samej, spod pędzla wyłonił mi się Kalcyt. Teraz już się nawet nie dziwię, iż to on pojawil się jako pierwszy…

naszyjniki – Lisa

Takie ładne kwiatuszki trafily do mnie. Z czerwonego i pomarańczowego awenturynu. Ten pomarańczowy jest co prawda bardzo jaśniutki, raczej jasno kremowy, ale mimo wszystko to jednak awenturyn. Aż się samo prosiło, by coś ładnego z nich wyczarować. Dodalam zatem kilka szklanych paciorkow oraz awenturynową sieczkę i tak oto wyczarował się ładny, dziewczęcy naszyjnik.

naszyjniki – Isthar

Kiedyś miałam piękne sutaszowe kolczyki. Urzekały mnie swoimi szmaragdowo – szafirowymi kolorkami, swoją dostojną, kobiecą, ciepłą energię. Został mi jeden. Przerobiłam go nieco, aby mógł się stać zaczątkiem i centrum czegoś nowego. Dodałam ostatnie koraliki z lapisu i zielonego onyksu, szklane paciorki i koraliki farfale. I tak oto powstał ten piękny naszyjnik, który tak po cichutku przypomna o tym, że kochać siebie należy. Na tyle by mocno, by umieć też stawiać granice, mówić „stop” i dbać o swoją świętą przestrzeń. Ot, takie w nim ukryte przesłanie.