„Starcie królów” – George R.R. Martin

„Żelazny Tron jednoczył Zachodnie Królestwa aż do śmierci króla Roberta. Wdowa jednak zdradziła królewskie ideały, bracia wszczęli wojnę, a Sansa została narzeczoną mordercy ojca, który teraz okrzyknął sie królem. Zresztą w każdym z królestw, od Smoczej Wyspy po Koniec Burzy, dawni wasale Żelaznego Tronu ogłaszają się królami. Pewnego dnia z Cytadeli przylatuje biały kruk, przynosząc zapowiedź końca lata, jakie pamiętali żyjący ludzie. Najgroźniejszym wrogiem dla wszystkich bez wyjątku może okazać się nadciągająca zima…”

O ile jeszcze pierwszym tomem „Pieśni Lodu i Ognia” byłam w miarę zachwycona, to przy tym już tak nie było. I nie, nie chodzi o to, żebym się nudziła przy tej lekturze. Bo co tu dużo się rozpisywać, akcja jest wartka i mimo wszystko tak wciągająca, że momentami było mi trudno się oderwać od czytania. Jednak jak to się mówi: im dalej w las, tym ciemniej. I dla mnie w pewnym momencie poziom owej „ciemności” stał się bardzo ciężki do strawienia. Sceny pełne okrucieństwa, brutalności i przede wszystkim jakieś takie przedstawienie tego tak, jakby było to czymś najnormalniejszym na świecie, totalnie mnie zraziły.

Jesteś tym co jesz.
Jesteś tym czym karmisz swój umysł.
Nie chcę karmić mojego więcej taką energią.
Daruję sobie więc czytanie kolejnych tomów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *