czary

Jeszcze kilka godzin temu myślałam, że moje życie zrobiło się całkiem poplątane i skomplikowane. Od kilku tygodni w mojej głowie i sercu panował trudny do opanowania chaos.
Przegapiłam tym samym wiele cudownych chwil.

A tymczasem życie bombardowało mnie z nieba mnóstwem znaków, których nie chciałam zauważać. Przechodziłam obok tych chwil kompletnie ich nie rozumiejąc, nie widząc i nie słysząc. A one mówiły do mnie, wołały…

Dopiero dziś odkryłam.
Zawsze jak dzieje się coś niesamowitego, coś niezwykłego, nieco innego, to znak.
Znak, że powinnam przystanąć i otworzyć oczy, uszy i serce. Pomyśleć. Pierwsza myśl z reguły daje odpowiedzi.

Zmiany jakie się dzieją w moim życiu, dzieją się dlatego, żeby było mi lepiej. Powinnam więc się ich nie bać, nie uciekać przed nimi, a nauczyć się nimi właściwie kierować. A przeżyję mnóstwo szczęśliwych chwil.

Że też nie dostrzegłam tego prędzej. Że też przegapiłam tyle cudnych znaków, tyle chwil….
Ale to nic, nigdy nie jest za późno.

Mam zamiar wziąć życie w swoje ręce i na nowo je zaczarować. Wszak mam w sobie potencjał czarodziejki.

 

miłość po prostu jest

Zawsze myślałam, że miłość jest prosta. Że po prostu jest. Czujesz ją w sobie i nie potrzeba do tego rozumu, ani wiele mądrości. Wystarczy zaufać.

Tymczasem chyba nie pasuję do przyjętych mitów i ogólnie panującego przekonania o miłości. Gorzej, mało kto pasuje, ale jeszcze mniej z nas ma odwagę się do tego przyznać.

I pewnie stąd tyle cierpienia i smutku. Tylu nieszczęśliwych ludzi. Bo narzucamy sobie ograniczenia, bo mamy oczekiwania, bo mamy wymagania. Bo nasza miłość tak naprawdę jest namiastką prawdziwej miłości. Bo ta prawdziwa, ani nie stawia wymagań, ani niczego nie oczekuje, ani nie ogranicza. Daje pełną wolność.

Wybory. Do nas należą wybory. Bywają one trudne. Ale z drugiej strony, są takie oczywiste…
Jak to kiedyś napisał Szekspir?
„Sobie wiernym bądź, a stanie się jak po nocy dzień, iż drugiemu się nie sprzeniewierzysz.”

Takie proste…

Myślałam, że miłość jest prosta, a tymczasem wszystko się poplątało. Mimo wszystko jak się wsłucham w siebie, znajdę wszystkie odpowiedzi.

Muszę tylko mieć odwagę iść za tym właśnie głosem.

emocjonalne zawirowania i co z tego wynikło

Wczoraj przeżyłam swego rodzaju burzę emocjonalną. Znowu zaskoczyłam się swoimi własnymi reakcjami. No cóż, życie jednak bywa zaskakujące.
Choć niby sami je tworzymy. Każdą chwilą. Każdą decyzją, każdym słowem, myślą, czynem. Każda chwila to przecież jakiś wybór. Nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę, ale przecież tak jest. Nasze TERAZ stanowi odzwierciedlenie naszych wczorajszych wyborów. A nasze dzisiejsze decyzje kształtują nasze jutro.
Nie podejmowanie decyzji, też niejednokrotnie
jest decyzją.

I myli się ktoś, kto sądzi, że same myśli nic nie znaczą. Myśli mają moc twórczą. I nie ważne czy się w to wierzy, czy nie, to tak jest.
Myślenie to z jednej strony wielki skarb. Z drugiej stanowi jeszcze większe niebezpieczenstwo. Myślenie jako zdolność rozróżniania to wielki dar. Jeśli należycie go wykorzystamy, właściwie nim kierujemy, uświęca to jakoś nasze zycie. Nie mam na myśli tu nic religijnego.
Nie jestem religijna. I nie identyfikuję się z żadną religią. Ale nie zmienia to faktu, iż mam świadomość boskości w nas wszystkich. W jakieś cząstce w każdym z nas. W każdej istocie, w każdej formie życia.

Ale to nie był temat tej notki.
Bo było o myśleniu. Ha! No właśnie, dlaczego moje myślenie działa przeciwko mnie samej?
A nawet nie tak. Bo przecież moje myślenie, jako zdolność rozróżniania doskonale mi mówi co i jak, co powinnam, a co nie, co jest dla mnie dobre, a co nie jest. Dla mnie, dla mojego własnego rozwoju. Mimo to, dokonuję potem niewłaściwych wyborów.

O ile kiedyś, po podjęciu niewłaściwych decyzji, zadręczałam się wyrzutami sumienia, o tyle teraz – o dziwo – nic takiego się nie dzieje. Zatraciłam własne sumienie?
Zwał jak zwał. Jednak któregoś dnia, w Momencie Nieoczekiwanego Odkrycia, przyszło mi do głowy, że poczucie winy nie jest najlepszą nauczycielką.
I absolutnie nie wpływa dobrze na mnie samą. Więc spoglądam z większą życzliwością względem siebie. I z większą łagodnością. Nie osądzam się tak jak kiedyś i nie potępiam.
Staram się podchodzić do siebie samej z łagodnością. Więcej potrafię zrozumieć i więcej wyciągnąć wniosków na przyszłość.

Trochę to takie pasywne spojrzenie na własną ścieżkę rozwoju. Trochę na zasadzie, że nic nie robię, a zrobi się za mnie.
Z drugiej strony myślę, że to nie brak inicjatywy i aktywności, ale dystans, którego powoli się uczę.
Jako zodiakalny Strzelec z natury jestem bardzo optymistyczna. Wielu spraw nie biorę tak poważnie.
Pozwalam życiu płynąć swoim biegiem. Tak po prostu. Nie jestem zawzięta w podejściu do życia. Nie wszystko musi być na siłę. Nie wszystko musi być, bo musi. Nie wszystko musi być, bo mam takie oczekiwania. Nie. Jeśli nie jest, to też jest dobrze. Przyglądam się czasem z boku własnemu życiu. I doprawdy, choć nieraz sama się zadziwiam, to jednak spojrzenie z dystansu przynosi swego rodzaju lekkość.

„Poruszaj sie giętko w biegu wydarzeń”.
Pojawia się od czasu do czasu moment, w którym należy jednak wykazać się charakterem i płynąć pod prąd lub stać jak skała w kipieli.
Wiem, że potrafię. Dzięki skorpioniastej części mnie.
Każdego jednak dnia doskonalę po trochu umiejętność płynięcia z życiem. Po to, bym mogła go brać w swoje ręce.

Wczoraj miałam chaos emocjonalny w mojej głowie. Od łagodnego uwalniania, po zazdrość, od miłości po złość. Rozczarowania i uniesienia, lekkość i ciężar trosk, zaufanie i strach, poczucie tracenia i poczucie posiadania…
Takie różne dziwne przeciwieństwa. W między czasie wydarzyło się jeszcze więcej.
Ale otrzymałam także jeszcze więcej szans, by wszystko zrozumieć. By spojrzeć inaczej.

Wczoraj miałam chaos emocjonalny w mojej głowie. Dziś mam łagodność. I spokój.

Dziekuję ci za to, Joe.

portal w Drzewie

Biegłam przez las. Byli ze mną jacyś ludzie, ale nie potrafię powiedzieć kto. Może jacyś moi przyjaciele lub bliscy. Biegliśmy przez las. Wszystko było jakby spowite mrokiem, a między drzewami gdzieniegdzie wisiała szarawa mgła. Gdzieś tam za nami biegły wilki. Właściwie nie goniły nas, nie miałam wrażenia, że chcą uczynić nam krzywdę. Bardziej było to tak, jakby nas zaganiały, nakierowywaly w strone ogromnego drzewa. Bo oto nagle znaleźliśmy się przed potężnym drzewem. Było tak wielkie, majestatyczne i wysokie, że z miejsca gdzie staliśmy, nie mogliśmy nawet dostrzec jego konarów. Ale za to ujrzeliśmy, tuż przed nami, że w drzewie pojawiło się jakby wejście zapraszające nas do środka. Trudno mi to opisać, bo nie wyglądało to jak jakiś rzeczywisty otwór czy  brama. Bardziej wyglądało tak, jakby kora tuż przed nami była utworzona ze światła, choć wciąż była korą. Nieco ze zdziwieniem, ale ciekawością, fascynacją i szacunkiem równocześnie, weszliśmy do środka. I oto znależliśmy się w jakieś dziwnej krainie, komnacie, świątyni. Nie wiem jak to określić. Staliśmy jakby na szczycie ogromniastego, niesamowicie pięknego wodospadu. Nie tworzyła go woda, ale coś, co było wodą i ogniem jednocześnie. Miało w sobie miękkość i puszystość śniegu, ale tak samo miało gładkość i metaliczność metalu. Było delikatne, aksamitne albo jedwabiste, a jednocześnie mocne i potężne jak skała. Wodospad ze światła, który miał w sobie jakby wszystko i wszystkimi mienił się barwami. Jego widok był oszałamiający, nie potrafię nawet ująć w słowa ogomu uczuć jakie wywoływał. Jednak zanim zdąrzyłam się z tymi doznaniami oswoić, pojawili się Oni.
Wysocy, duzi, ładnie zbudowani, niesamowicie piękni. Pojawili się jak silny powiew wiatru. I chociaż nie mieli skrzydeł, to płynęli w powietrzu. Każdy z nich przybywał do jednego z nas. Mieli różne kolory, choć nie do końca, bo miałam wrażenie jakby ich barwy wibrowały, ulegały zmianie. Jedni świecili się zielenią, inni na różowawo. Ten, który przybył tu dla mnie, świecił się w kolorze indygo zmieniającym się w srebro. I nie tyle to zobaczylam, co poczułam lub wiedziałam.
Wszystko się działo tak szybko. A my… zaczeliśmy jakby uciekać. Ja zaczęłam uciekać. Z jednej strony wiedziałam, że nie mam się czego bać, a jednak wolałam uciekać. Nie wiem czy przed nimi, czy bardziej była to ucieczka przed nieznanym, przed innym, przed otwarciem się, przed spotkaniem. I przed samą sobą. Naprawdę nie wiem…  Ale uciekałam. A razem ze mną i  reszta moich przyjaciół. Wszystko przybrało wariackiego tempa. Zjeżdżałam po wodospadzie i była to szaleńcza jazda. Jak na złamanie karku. Z wybojami, ostrymi zakrętami, jak jakiś saneczkowy slalom gigant. Tyle, że bez saneczek.
I nagle zdałam sobie sprawę, że kompletnie nie potrafię tego kontrolować, że zwyczajnie za chwilę rozwalę sobie łeb. Zresztą we łbie słyszałam huk, świst, wszystko to było jak jakieś szaleństwo. I wtedy kątem oka zobaczyłam, że tuż za mną leci ten „mój” srebrno-granatowy On Aniol????? Nie wiem. Przed ułamek sekundy chciałam mu uciec, a jednocześnie wiedzialam, że nie mam na to szans i że gdzieś tam w środku mnie wcale nie chcę uciekać. Chciałam się przed nim schować, a jednocześnie gdzieś w głębi wcale nie chciałam się chować. On najwyrażniej o tym wiedzial, bo dogonił mnie i zanim otoczył mnie ramieniem przez ułamek sekundy leciał tuż obok, uważnie mnie obserwując. I wtedy dopiero odważylam się spojrzeć w jego piękną męską twarz i jego oczy. I zobaczyłam w nich spokój i uważność, ciepło i serdeczność, dodawanie mi odwagi i śmiejące się iskierki. A potem otoczył mnie swoim silnym ramieniem. Okęcił się jakoś wokół własnej osi razem ze mną, wciąż w niesamowicie szybkim horyzontalnym locie w dół. Uśmiechnał się do mnie nieco szelmowsko, dodając mi odwagi, a potem owinał mnie czymś co może było jednym z jego skrzydeł chociaż nie widziałam prędzej żadnych skrzydeł. A może było to coś zupełnie innego, ale odebralam to tak, jakbym znalazła się w jakimś bezpiecznym kokonie. I dopiero wtedy poczułam, iż się poddaję temu co ma być. Już nie chciałam ani walczyć, ani uciekać, ani się chować. Czułam się jakbym leciała na spotkanie nieznanej przygodzie otoczona plaszczem bezpieczeństwa. I poczułam się błogo senna. Usnęłam.

Kiedy się obudziłam (nie w rzeczywistości, tylko wciąż w śnie) leżałam w jakieś ogromnej komnacie. Była potężna jak katedra i miała podobne jak do katedralnych wysokie okna, przez które wpadało dużo promieni słonecznych.  Tyle że nie była to nornalna katedra – budynek, a coś jak katedra – naturalna jaskinia, kraina. Rozglądnęłam się i odkryłam, że oto leżałam na ogromnym łóżku, jak na łóżku należącym do jakiś bardzo dużych ludzi. Czułam się lekko, spojrzałam na siebie i zobaczyłam, że mam na sobie jedynie coś w rodzaju przezroczystej, świecącej tuniki. I znowu spanikowałam przed nieznanym. Innym. Przed spotkaniem. I przed samą sobą. Spanikowałam i …

…. Witam w mojej rzeczywistości.

Obudziłam się naprawdę.

takie tam moje rozmyślania o orgazmach…

Zapytacie co robi na takim blogu notka o orgazmach. Ha!
Tak jakoś się złożyło, że rozmawialiśmy ostatnio o orgazmach. My, tzn ja z kilkoma znajomymi. I właśnie pod wpływem tej rozmowy chyba ta notka.

Orgazm jak każdy wie, to cudowne przeżycie. W jakimś sensie wręcz niewypowiedzianie cudowne. Ale oprócz tych typowych orgazmów związanych z seksem, są jeszcze inne.

Najwspanialszym, a z drugiej strony chyba najbardziej intymnym, jest jak ja go nazywam orgazm duchowy.
Nie potrafię nawet tego słowami opisać. To taki moment, kiedy przepływa przez ciebie strumień tak potężnej pozytywnej energii, że odczuwasz niewypowiedzianą radość i szczęście, przekładające się na przeżycie również cielesne. Choć to nie tak, że to tylko radość. To uczucie bezgranicznej Miłości, które cię otacza szczelnie, otula dokładnie. Czujesz się tak, jakby ten strumień Miłości był w tobie, a jednocześnie był tobą. Miłość, nie do jednej konkretnej osoby. Ale Miłość jako siła, jako potężna energia. Miłość uniwersalna. Do wszystkich, do całego świata, a przede wszystkim do siebie samego.
Jest to tak głębokie przeżycie, że przekłada się również na doznania cielesne. Mrowienie, rozlewające się ciepło. Uczucie, jakby wypełniało cię radosne, oczyszczające światło. Może tylko z ta różnicą, iż wszystko bardziej się kumuluje w okolicy serca. Przy czakrze serca, a nie czakrze drugiej, związanej z płciowością. Na dobrą sprawę nie potrafię tego nawet opisać. Ale wiem, że to najpiękniejsze przeżycie.
Najlepsze w tym orgaźmie duchowym jest to, że aby go przeżyć, wcale nie potrzebujemy partnera. Wrzechświat i Stwórca naszykował to wszystko tak,
że to najwspanialsze doznanie możemy przeżyć po prostu, sami ze sobą. Jeśli tylko przyjdzie taki moment, że całkowicie otworzymy się na boską energię.
I nie ma to nic wspólnego z religią. Choć myślę sobie, iż można odczuć coś takiego w wyniku religijnych uniesień. Ale równie dobrze można odczuć to podczas cudownego sexu ze swoim partnerem/partnerką. Wtedy oczywiście doznania są jeszcze lepsze, jeśli orgazm cielesny, fizyczny, seksualny pokrywa się właśnie z tym orgazmem serca, orgazmem duchowym.
Szkoda tylko, że tak rzadko się to zdarza…

Wiecie o czym mówię? Nie?
Ale za to orgazmy muzyczne na pewno są wam dobrze znane.
Któż tego nie doświadczył.
Myślę sobie nawet, że orgazm muzyczny jest właśnie takim małym orgazmem duchowym.
Słuchamy czegoś, czegoś co akurat wpływa na nas tak, że wybucha w nas eksplozja emocji.
Odczuwamy ją bardzo wyraźnie, czasem płaczemy. Choć łzy są tu z reguły łzami totalnego wzruszenia. Na jakiś czas muzyka właśnie pozwala nam się połączyć z tą boską energią, z boskością w nas samych. Muzyka udrażnia nasze najczulsze odbiorniki miłości i jedności. Nie ma szans, byśmy się nie wzruszyli tak do głębi. I odczuwamy to również aż na płaszczyźnie fizycznej. Znowu w okolicy serca. Czujemy wyraźnie jak ono tam jest. Jak przepływa przez niego ten strumień, te wibracje. I zawsze jest to zajebiście fajne przeżycie.

Są jeszcze orgazmy słoneczne, choć są one cielesne, fizyczne i mało wspólnego mają z duchowością. Nie mniej jednak należą również do całkiem fajnych doznań, które po prostu przynosi nam w darze życie.
Nie wiem czy wam się zdarzyło coś takiego. Mi się zdarzyły. W upalne dni. W różnych miejscach: na basenie, na przystanku…
To jest wtedy, kiedy siedzicie lub leżycie sobie totalnie rozluźnieni, a promienie słońca zaczynają zabawę z waszym ciałem. Ha, uśmiecham się kiedy to piszę. To naprawdę fajne uczucie. Oczywiście nie przychodzi to za każdym razem, kiedy jesteśmy wystawieni na słońce. Czasem bywa tak, iż gorąco nas irytuje, męczy, wkurwia. Ale bywa też tak, że staje się pieszczotą. Dosłownie. Często przychodzi zupełnie niespodziewanie. Czujemy najpierw lekkie zaskoczenie. Potem, całkiem szybko, zaskoczenie to zmienia się w glęboką, prawdziwą, cielesną przyjemność. Nie wiem od czego to zależy. Ale dosłownie ma się fizyczne doznania, takie jak przy fajnym seksie. Jakby patrner składał na twoim ciele tysiące pocałunków. Tylko tym razem owym partenrem jest słonce…
Czasem można się nieźle zapomnieć, choć często z wiadomych przyczyn trzeba się kontrolować. W każdym razie jest w tym coś szalenie fajnego. A świadomość, że właśnie przeżywacie coś takiego, w takim miejscu, tak po prostu, tylko potęguje intensywność tego doznania.
Aż mi się zatęskniło do lata.
Ale wszystko przede mna. U mnie już teraz jest 24°C.

stan alfa?

Bywają takie noce, zwłaszcza przy pełni, że nie mogę spać. Krecę się w łóżku nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Każdy, najmniejszy nawet odgłos, dochodzący gdzieś z głębi mieszkania, staje się jakby spotęgowany przez mój własny umysł. Staje się przede wszystkim kurewsko wkurwiający. Tykanie zegara, kapiące kropelki wody gdzieś tam z niedokręconego kranu, lodówka… wszystko to działa na mnie cholernie denerwująco, powodując tylko, że staję się jeszcze bardziej zmęczona i rozdrażniona. Potem zmęczenie osiąga swój jakiś maxymalny punkt i jest taka chwila, przed zaśnięciem, kiedy jeszcze nadal wszystko słyszę, ale fizycznie nie mam już sił ruszyć nawet małym palcem. Dziwny stan wyostrzonego zmysłu.
Taki sam jak zaraz po przebudzeniu. Kiedy na dworze jeszcze często szarość, kiedy sen jest jeszcze na tyle blisko, że wciąż czuję całkowitą bezwładność ciała. A umysł potrafi już wszystko rejestrować z jakąś niespotykaną potem w ciągu dnia wyrazistością.

Wtedy zawsze nagle doznaję najlepszych wglądów w samą siebie. Przychodzą mi do głowy najlepsze pomysły kulinarne, artystyczne, życiowe, jakiekolwiek. Wtedy właśnie często pojawiają się pomysły rozwiązania moich problemów, pomysły na realizacje marzeń, pomysły na zażegnanie konfliktów… Wszystko, co przychodzi mi wtedy do głowy, jest takie proste, harmonijne, pełne mądrości i jakieś takiej oczywistości.

Gdybym tylko miała siłę, by móc ruszyć w tym momencie choć ręką i zapisać te myśli szybko na papierze, by nic mi z nich nie umykało, z pewnością sypiałabym z zeszytem i pisadłem pod poduszką.
Gdybym tylko miała siłę, by choć te myśli wypowiedzieć, może siła głosu i moc słów spowodowałaby, by bardziej utkwiły mi w pamięci…

Bo często bywa tak, że zanim dojdę do siebie, połowa z nich już umknie… Pozostaje w mojej głowie jedynie myśl, że przecież to było takie świetne rozwiązanie, takie super zdanie, taki wspaniały pomysł… tylko jak to było???

dzień dobry

Był czas myśli smutnych, czas załamania, braku wiary w siebie, braku wiary w sens tego co robię, wiary w miłość czy przyjaźń. Czas wątpliwości i wewnętrznego zagubienia.
Ale Bafcia z natury jest kobietą, która kocha życie. W całej jego okazałości. Włącznie właśnie z tymi wszystkimi smuteczkami, upadkami, niepowodzeniami… Jak to było?
„… spadają z nieba małe wielkie nieszczęścia potrzebne do szczęścia”.
Tak chyba właśnie jest. Nic co się dzieje, nie dzieje się bez celu. We wszystkim jest jakiś sens.
Może miałam się czegoś nauczyć, może coś lub Kogoś odkryć na nowo. Może zrozumieć najprostsze rzeczy, które nie docierały do mnie inaczej.
Kocham życie. Uwielbiam się śmiać lub nawet płakać. Kocham niespodzianki, wzruszenia, drobne chwile, w których moja dusza doznaje nieoczekiwanych uniesień. Ale też te zwykłe – niezwykłe dni, godziny, momenty.
Małe radości, małe spotkania, uśmiechy, spojrzenia, gesty… Czasem słowa piosenki, która akurat leci w radio, czasem słowa przeczytane gdzieś tam niby przypadkiem w gazecie…

Czy trzeba coś robić by być szczęśliwym?
Chyba nie. Chyba wystarczy po prostu szczęśliwym być. A w ślad za tym idzie cała reszta. Poczyna się właśnie z tego. Z tego czym jestem.

Z tego czym jestem rodzi się to, co robię.