co mam wreszcie przestać karmić?

Wczoraj niechcąco wylałam na siebie cały kubek dopiero co zaparzonej herbaty, parząc sobie mocno lewą pierś, brzuch i rękę. Najbardziej pierś. Jak już sama sobie udzieliłam pierwszej pomocy i kiedy minął pierwszy szok, zapytałam co to doświadczenie chcialo mi uświadomić? jaki jest jego glębszy przekaz? Co dzięki temu mogę wreszcie zobaczyć.
Może takie doszukiwanie się przekazu czy znaku we wszystkim wyda się komuś głupie czy nawet śmieszne. Dla mnie jednak jest to metoda niezwykle pomocna, zwłaszcza iż z natury nie mam za bardzo rozwiniętego zmysłu analitycznego i często umykają mi różne połączenia, szczególnie te związane z moimi relacjami z innymi ludźmi. Tak, jeśli chodzi o moje relacje i związki z ludźmi ciągle mam skłonność do tkwienia w iluzji. Skłonność do patrzenia na wszystko przez różowe okulary, nie dostrzegania manipulacji i innych tego typu gierek.To, co w tych kwestiach jest widoczne dla innych, dla mnie często jest poza zasięgiem mojego pojmowania i dostrzegania. I może dlatego, skoro nie do końca potrafię uczyć się poprzez to, co widoczne z zewnątrz, potrzebuję doświadczeń, które nauczą mnie od wewnątrz.
Tak samo właśnie było wczoraj.
Moja lewa pierś paliła obsypana bąblami. Spojrzałam na nią i od razu pojawiło się pytanie. Co mam wreszcie przestać karmić? Która moja iluzja wreszcie się spala?

Zadałam wczoraj te pytania krótko po tym oparzeniu. Byłam w takim dziwnym stanie na granicy szoku, kiedy rozum się wyłącza i kiedy łatwiej jest słuchać tego co podpowiada cialo. Zadałam więc te pytania i zaraz potem usnęłam. Spałam może z godzinę. A kiedy się obudziłam odpowiedzi przyszły podane na tacy. Nie w postaci moich myśli, bo sama bym pewnie tego nie wymyśliła, ale w postaci kolejnego doświadczenia.
I w jednym momencie jakby mi spadła zasłona z oczu. Zasłona, którą bardzo długo nosiłam. Iluzja, którą tyle czasu karmiłam.
Spaliła się.

Dziś jestem wdzięczna za to wczorajsze poparzenie. Naprawdę.
Dziś w jakiś sposób rodzę się na nowo.

moja galeria – Czarna Pantera i noc świetlików

Miałam bardzo ciężki okres ostatnio. Jednak nie byłam pozostawiona sama sobie. Oprócz wielu z Was, którzy wspierali mnie cieplymi słowami i swoją obecnością, byla jeszcze ona – czarna pantera.
Dosłownie miałam wrażenie jakby chodziła za mną przypominając mi z jednej strony, że każda trudna sytuacja to jedynie doświadczenie, które jest szansą i możliwością. Na to by nauczyć się coś ważnego. Na to by rozpoznać bardziej samą siebie. I wreszcie na to by mnie wzmocnić. Z drugiej strony pantera pokazała mi też, że jestem w takim momencie ważnych prób dla mnie. To jakby ostatnie sprawdziany przed wskoczeniem na inny lewel.
No i jakoś tak jej obecność naprawdę dodała mi sił. Pomogla się wyciszyć, zrewitalizować, trudne chwile zamienić na coś konstruktywnego.
Musiałam ją namalować.
Ale ten obraz nie mógł powstać na czystym białym płótnie. Bo pantera miała dla mnie wyraźny przekaz. A poza tym, mimo że to nie ta pora roku, nie przyszła sama. Przybyła w towarzystwie świetlików.
Zatem wzięłam stary obraz ze świetlikami. Posiedzialam sobie z nim. I powitałam panterę. Wyłonila się jakby sama. Obraz ze świetlikami zamienił się w obraz ze świetlikami i panterą…
‚Czarna Pantera i noc świetlików” (2018), akryl na plótnie, 60 x 80 cm

magiczne księgi – Irys

Jutro mam się spotkać z moja kochaną Iwonką. Będzie przelotem we Frankfurcie więc będziemy miały kilka godzin na lotnisku by wypić razem jakąś kawę i przede wszystkim wreszcie się w realu usciskać. Tak  bardzo się cieszę.

Przygotowałam dla Iwonki mały prezencik w postaci tej księgi z namalowanym irysem.

12 kamieni – moja galeria – Tatanka

Jeszcze wczoraj całkiem na wyczucie wybrałam go spośród innych Kamieni, by zabrać go do domu i pomalować.
Wieczorem wyciągnęłam pędzle i farby. Jednak z tym malowaniem tym razem nie było tak prosto. Tatanka poprosił bowiem o przywrócenie mu rogów. Spojrzałam na to wgłębienie w nim, dokładnie tam gdzie właśnie powinien być róg. Prawie jakbym zaglądała wgłąb niego samego. „Dostaniesz rogi” – obiecałam mu. No ale to przywracanie rogów wymagało nieco więcej czasu i tak Tatanka dopiero dziś wyłonił się całkowicie spod mojego pędzla.

Akurat dziś, kiedy jest dzień pełni. I kiedy Księżyc znajduje się w znaku Byka. Jak dodatkowy przekaz…

Wczoraj nad rzeką otwierałam ramiona, by otworzyć sama siebie na przyjmowanie.
Jeszcze wtedy nie wiedziałam, co przyniosą mi najbliższe godziny.
Wieczorem wrócił do mnie Ktoś, kogo niedawno puszczałam wolno. Tam nad rzeką jakbym przygotowała się na to otwarcie, bym potrafila go znowu przyjąć. Z miłością. Powrócił Przyjaciel. Nowe warunki, nowe granice, w jakimś sensie nowi my.
Rozpościeram ramiona i uczę się przyjmować, otwierać siebie i moje serce bardziej, na przyjmowanie Obfitości jaką obdarza mnie Życie.

Tatanka, Kamienny Biały Bizon.
Księżyc w pełni w znaku Byka.
To czas otwarcia się z zaufaniem na dary Wszechświata.
I czas dzielenia się swoją pełnią.

Tatanka

Moja Galeria – Synteza Wsparcia

W poniedzialek miałam robione odczyty z Kroniki Akaszy. Było to niezwykle cudowne doświadczenie i – po prostu wiem to – mocno popchnęło mnie do przodu.  To nie tylko informacje jakie do mnie do przyszły tak zadziałały, ale również moj wkład w ten proces. Podczas odczytów dostałam jakby zadanie, aby zrobić przez 3 dni taką rodową Synetezę Wsparcia. Nie miałam  wtedy jeszcze pojęcia jak, ale wiedziałam, iż stawię się do tego zadania.

A potem przez trzy kolejne dni malowałam obraz. I był to cudowny proces, który ukazywał się stopniowo. I stopniowo otwierał mnie samą nie tylko na przyjęcie w PEŁNI tych wszystkich darów jakie otrzymałam od rodu Mamy i Taty, ale też dbania o nie i stawienia się do zadania, jakie owe dary ze sobą dla mnie przyniosły.

dzień pierwszy:

dzień drugi:

dzień trzeci:

„Synteza Wsparcia” (2018), akryl na płótnie, 70 x 50 x 3 cm

Jestem pełna wdzięczności do tego co się zadziało. I dla samej siebie, że potrafiłam świadomie to wybrać.

magiczne księgi – Łabędź

Po prostu musiał przypłynąć. Tak idealnie dopełnia to przesłanie, o jakim opowiada piosenką swojej duszy Ewelinka Stępnicka: „nie jesteś problemem do naprawienia, ale cudem do odkrycia.”

Jest we mnie ogromna wdzieczność. I chciałabym by te przepiękne przesłanie, owa świadomość, iż jestem cudem, że każdy z nas jest takim cudem do odkrycia coraz bardziej zakotwiczała się w naszych sercach.

 

moja galeria – W pokłonie dla Joni

„W pokłonie dla Joni” (2018), akryl na płótnie 50 x 50 cm

W akcie szacunku, wdzięczności, uzdrowienia dla mojej wewnętrznej Lilith, mojej kobiecości,seksualności, kobiety która byłam, jestem i jeszcze kiedykolwiek będę.
Ten proces jeszcze się dzieje. Ten obraz może jest dopiero pierwszym. Nie wiem.

Ale wiem, że nikt inny nie zrobi tego za mnie.
Jestem CUDem. A to oznacza, że czas również w CUDzie wziąć odpowiedzialność i moc w swoje rece.
Kocham.
Dziękuję.
Ufam.

moja galeria – Kocham cię zawsze

Te dwa obrazy namalowałam dla Miry. Bo to było jej spotkanie z Orłem. Długo się Mireczka naczekać musiała, bo chociaż od tylu miesięcy wiedziałam co mam namalować, to nie do końca czułam. Ale nic nie dzieje się przypadkiem…
Teraz stało się najpiękniejszym momentem dla tego obrazu.

„Kocham cię zawsze” (2018), akryl na płótnie, 50 x 80 x 3 cm
„Spotkanie z Duszą”, (2018) akryl na płótnie, 70 x 50 x 3 cm

 

moja galeria – Sroka

Sroka… Tak jakoś sie pchała i pchała i chociaż zaczynając malując obraz, tło najpierw, jeszcze w ogóle nie wiedziałam co pojawi się potem, to jednak sroczka się upomniała o uwagę.

„Sroka” (2018), akryl na plótnie, 50 x 70 cm

Przeczytałam sobie dziś, co jakiś czas temu napisałam o mocy sroki i zadziwłam sie jak bardzo to się wpasowało do wczorajszej lekcji o wdzięczności (robię akurat kurs u Ewelinki Stepnickiej i jest tam taka lekcja).
Dla mnie sroka to taki ptak, który bardzo fajnie symbolizuje naszą dusze. Mam na myśli to, że każdy z nas zna przecież sroki, bo żyją tak blisko nas i aby je spotkać nie trzeba się udawać na jakieś specjalne łono natury. A mimo to, chociaż spotyka się je na codzień, nie zawsze dostrzega ich piękno, ich cudowność, ich niezwykłą mądrość. Sroki wrzeszczą za oknem i czasem ich skrzek wręcz denerwuje. A to prawie tak samo jak nasza dusza, która woła i woła do nas, a my czasem jak te dupki, nie chcemy jej słuchać. No i te biało czarne piórka. Tak naprawdę to tylko sie wydaje, że sroki sa biało-czarne. Bo jeśli się im uważnie przyjrzymy, to zobaczymy, że ich czarne piórka mienią się opalizująco na szmaragdowo czy szafirowo. Czyż nie jest dokładnie tak samo w tych naszych cierpieniach, trudnościach i tym wszystkim co postrzegamy jako ciemne strony życia. Tam też kryją sie takie szmaragdowo -szafirowe skarby.

moja galeria – niedźwiadki

Dawno już nie malowałam na drewienkach, a wciąż tyle ich jeszcza mam. I tak wczoraj późnym wieczorem wreszcie mnie ona znowu przywołały. Wyciągnełam zatem farby, pędzle i tak oto  różne niedźwiadki się pojawiły.

Koala – akryl na drewienku brzozowym
Niedźwiadek – akryl na drewienku brzozowym
Niedźwiedź – akryl na drewienku modrzewiowym

magiczne księgi – Paw

Paw, królewski ptak, posłaniec bogów, od zawsze mnie przyciągał. Pawie piórka, pawie kolorki, pawie przesłanie. Zawsze kiedy zapomnam o samej sobie, paw w jakiś magiczny sposób pojawia się i przypomina. Ta księga jest takim moim wyrazem wdzięczności wobec pawia. I by uhonorować go po królewsku, jak na pawia przystało, nawet kartki otrzymały złoty rand.

 

magiczne księgi – Wilk

Na pierwszą księgę wybrałam motyw z wilkiem. To taka mała kopia obrazu namalowanego kiedyś dla mojego Olivera. Oj, przyznaję, malowanie na księdze zamiast na płótnie przy sztalugach to zupełnie inne doświadczenie. Ale sprawiło mi równie wiele radości. Dopieszczałam więc to swoje nowe dzieło z prawdziwą czułością, z miłością i błogosławieństwem.  Aby samo w sobie było takim swoistym blaskiem, w tej pierwszej wymalowanej przeze mnie księdze blasków.